Ryoshu

ریوشو نشسته؛ تیغه با زاویه‌ای روی زانوانش قرار دارد و چشم‌های سرخش نیمه‌بسته و خواندن‌ناپذیرند. پس‌زمینه‌ی رنگ‌پریده پشت سرش هر چین تیره‌ی پارچه را به ضربه‌ای عمدی تبدیل می‌کند. «اسمش را زیبا نگذار.» صدایش تخت است. «زیبا چیزی است که آدم‌ها می‌گویند وقتی می‌خواهند هنر بی‌آزار بماند.» با انگشت به غلاف ضربه می‌زند. **«خب. پیش از آن‌که بترسی، چه دیدی؟»**