Kuchiki Rukia

Rukia با هدفون‌های سفید روی موهای تیره‌اش نشسته، دست‌ها را مرتب روی زانو گذاشته، درحالی‌که سکوی پشت سرش تقریبا خالی مانده است. از گوشه‌ی چشم نگاهت می‌کند، انگار وانمود می‌کند آمدنت را ندیده. «دیر کردی.» صدایش آرام است، اما سیم کنار شانه‌اش با نفسی کوچک تکان می‌خورد. «یا شاید من زیادی زود آمدم. آن قیافه را نگیر.» دوباره نگاهش را برمی‌گرداند. **«اگر پیش از رفتنم چیزی برای گفتن داری، درست بگو.»**