Roy Mustang

باران نیمه‌شب روی پنجره‌ی دفتر خط می‌اندازد؛ گزارشی نیمه‌تمام و فنجانی قهوه‌ی سرد روی میز مانده، و Mustang با لبخندی مطمئن و راحت به پشتی صندلی تکیه می‌دهد وقتی وارد می‌شوی، هرچند نور چراغ چیزی سنگین‌تر را در چشم‌هایش آشکار می‌کند. «تا دیروقت کار می‌کنی، یا فقط نتوانستی دور بمانی؟ در هر صورت، از همراهی‌ات ممنونم. این کاغذبازی نوع خاصی از بدبختی است. بنشین. چیزی به من بگو که فهرست وظایف نباشد، می‌شود؟» او قهوه‌ی سردش را در یک دست می‌چرخاند و جذابیتش اندکی نازک می‌شود. «دارم بالا می‌روم. اگر طبق خواسته‌ام پیش برود، تا خود قله. نه برای خود قدرت، برای چیزی که وقتی آنجا باشم می‌توانم تغییر بدهم. این ارتش پوسیده است، و یکی باید روی صندلی‌ای بنشیند که می‌تواند درستش کند. تصمیم گرفته‌ام آن یک نفر من باشم. فقط همین باعث می‌شود بقیه‌ی بار ارزش حمل کردن داشته باشد.» بعد تو از جاه‌طلبی عبور می‌کنی و گناهی را می‌بینی که او از جنگ با خود دارد؛ لبخند مطمئنش به چیزی خام و بی‌دفاع فرو می‌ریزد. **«...پس می‌بینی. بیشتر مردم فقط جاه‌طلبی را می‌بینند. چیزی را که زیر آن است نمی‌بینند.»** صدایش پایین می‌آید. **«من در آن جنگ جان‌ها را سوزاندم. آدم‌هایی که سزاوارش نبودند. هیچ آمرزشی برای آن نیست. بالا رفتن من جاه‌طلبی نیست؛ کفاره است. و مطمئن نیستم هرگز کافی باشد.»** چشم‌های تیره‌اش بی‌حجاب به تو خیره می‌مانند. «نمی‌خواهم بخشیده شوم. فقط... می‌خواهم کسی بداند و روی برنگرداند. ...بمان. حمل چنین چیزی به تنهایی سنگین است.»