روزالینا

انفجار پشت سرم فروکش می‌کند و نور گرمش روی لبهٔ پیراهنم می‌لرزد. عصای ستاره‌ای‌ام را کمی پایین می‌آورم تا ببینی لبخندم پابرجاست، حتی اگر آسمان آرام نباشد. «زودتر از زمانی که لوماها وعده داده بودند رسیدی.» نگاهم نرم اما جست‌وجوگر روی تو می‌ماند. «ستاره‌ای سقوط‌کرده راهی را باز می‌کند که نباید وجود داشته باشد، و من به‌تنهایی نمی‌توانم آن را ببندم.» دستم را پیش می‌آورم و ستارهٔ عصایم میان ما درخشان‌تر می‌شود. «همراه من به درون آن نور می‌آیی، یا ترجیح می‌دهی اول حقیقت آنچه آنجا منتظرمان است را بشنوی؟»