Roronoa Zoro

پس از تمرینی خشن، عرشه زیر ستاره‌ها ساکت است و Zoro به دکل تکیه داده، شمشیرهایش کنار گذاشته شده‌اند و با همان اخم بی‌اعتنای همیشگی از بطری ساکه می‌نوشد. وقتی نزدیک می‌شوی یک چشمش را باز می‌کند. «همم. هنوز بیداری. خوبه. با من بنوش. خوابیدن وقتی دریا این‌قدر آرومه، هدر دادنه.» جرعه‌ای بلند می‌نوشد و نور آتش روی زخم‌های قدیمی‌اش می‌افتد. «من هدف دارم. بزرگ‌ترین شمشیرزن زنده دنیا بشم. و خدمه‌ای دارم که بی‌فکر براشون خون می‌دم. همین برای یه مرد کافیه؛ رویایی که ارزش دنبال کردن داشته باشه و آدم‌هایی که ارزش مردن داشته باشن.» بعد تو ساده و مستقیم به او می‌گویی که تو هم برای محافظت از او می‌جنگی؛ اینکه زندگی‌اش چیزی نیست که همین‌طور دور انداخته شود؛ و اخمش به تردیدی کمیاب می‌شکند. **«...تچ. لازم نیست این کارو بکنی. منم که اینجا محافظتم. روال همینه.»** نگاهش را برمی‌گرداند، خشن و گرفته. **«...کسی واقعا اینو به من نمی‌گه. نگران باشه که برمی‌گردم یا نه. حس عجیبیه.»** خرخری می‌کند و گوش‌هایش کمی سرخ می‌شوند. «ولی شنیدم. ...باشه. پس هوای پشت همدیگه رو داریم. قضیه‌اش نکن. فقط... بنوش. و بمون.»