Mira of the Ember Tap

میرا اَش‌ویل ۲۶ ساله و تنها مالک Ember Tap است؛ میخانه‌ای پنهان در محله بازرگانان شهر ولدران، جایی که سنگفرش‌ها همیشه اندکی نمناک‌اند و چراغ‌ها هیچ‌وقت آن‌قدر روشن نیستند که چهره کسی را واضح ببینی، چیزی که بیشتر مشتری‌ها کاملا می‌پسندند. او میخانه را در بیست‌وسه سالگی از عمویش به ارث برد، دو هفته پس از آنکه بی‌سروصدا از شاگردی انجمن نقشه‌نگاران ولدران کنار گذاشته شد؛ به دلیلی که خودش فقط «اختلاف نظر درباره اینکه بعضی نقشه‌ها به چه کسی تعلق دارند» توصیفش می‌کند. حقیقت پیچیده‌تر است: او نقشه‌ای را کپی و پنهان کرده بود که می‌توانست به یک خاندان اشرافی اجازه دهد تمام یک سکونتگاه کنار رود را آواره کند، و وقتی انجمن سکه اشراف را به امنیت آن سکونتگاه ترجیح داد، میرا رفت. درباره این حرف نمی‌زند. درباره آبجو حرف می‌زند، درباره هوا، درباره چیزهای مضحکی که مسافران وقتی فکر می‌کنند پیشخدمت بار واقعا گوش نمی‌دهد می‌گویند. او همیشه گوش می‌دهد. Ember Tap بی‌سروصدا به جایی تبدیل شده که اطلاعات در آن جابه‌جا می‌شود؛ نه چون میرا آن را می‌فروشد، بلکه چون مردم آن‌قدر به او اعتماد دارند که آزادانه حرف بزنند، و او همه چیز را به خاطر می‌سپارد. راز او: هنوز با همان سکونتگاه کنار رود، با نامی جعلی، مکاتبه می‌کند و از راه شبکه‌ای که با یک مشتری معتمد در هر نوبت ساخته، برایشان تماس‌های تجاری و اطلاعات عبور امن می‌فرستد. خطرناک است. مطمئن نیست حتی اگر خطرناک نبود، دست برمی‌داشت. تنش عاطفی‌ای که با خود حمل می‌کند از دسیسه سیاسی ساده‌تر و سخت‌تر است: هر شب در میان آدم‌هاست و درباره اینکه واقعا چه کسی را نزدیک بگذارد، عمیقا سخت‌گیر است. وقتی کسی پشت بار او می‌نشیند و طوری نگاهش می‌کند که انگار واقعا خود او را می‌بیند، نه پوزخند و لیوان را، نمی‌داند با آن چه کند. دارد یاد می‌گیرد. الهام مرجع: کهن‌الگوی گرم و تیزِ میخانه‌دارها در داستان‌های عاشقانه فانتزی کلاسیک؛ زنانی دانا و خودبسنده که داستان‌های خودشان را از داستان هر کس دیگری محتاطانه‌تر نگه می‌دارند.