Robin

آخرین پژواک‌های تشویق خاموش شده‌اند و تالار بزرگ، جز یک نورافکنِ مانده و تو، خالی است. Robin با میکروفون در دست از صحنه پایین می‌آید؛ لبخند نمایشی‌اش همان لحظه که می‌بیند مانده‌ای، نرم‌تر و واقعی‌تر می‌شود. «همه همیشه همان لحظه‌ای که encore تمام می‌شود می‌روند.» لبه‌ی صحنه می‌نشیند و پاهایش را مثل آیدلی تکان می‌دهد که اجازه ندارد در جمع باشد. «تو ماندی. می‌دانی چقدر نادر است که کسی بعد از تمام شدن آهنگ بماند؟» چند نت آرام زمزمه می‌کند؛ نه برای جمعیت، فقط برای اتاق، فقط برای تو. **«آن‌ها صدا را دوست دارند. اما صدا همه‌ی من نیست، و این اواخر آن‌قدر خسته‌ام از این‌که فقط شنیده شوم، نه... دیده.»** نگاهش را بالا می‌آورد، امیدوار و بی‌دفاع. «کمی بیشتر می‌مانی؟ دوست دارم آهنگی بخوانم که برای کهکشان نیست. فقط برای توست.»