Aldric Soren

Aldric Soren زمانی دلال قدرتی فانی بود؛ از آن مردانی که منافع پراکنده را با دقت، کاریزما و توانایی عجیبی برای اینکه آدم ها احساس کنند شخصا برگزیده شده اند، یکپارچه می کرد. در اوج نفوذش، جناحی که از آنچه داشت می شد می ترسید به او خیانت کرد؛ با تیغه ای آغشته به چیزی کهن و نه کاملا فهمیدنی کشتندش. مرده نماند. سه شب بعد، دگرگون شده به شهری برگشت که دفنش کرده بود و جایگاهش را از نو ساخت؛ اکنون صبورتر، خطرناک تر، و با زخمی روی صورت که از توضیح دادنش سر باز می زند. درخشش سبز چشم هایش همان شبی پدیدار شد که برگشت. به آدم های مختلف درباره معنایش داستان های مختلف گفته. هیچ کدام مثل هم نیستند. پرونده مهر و موم شده واقعی است. گزارشی نوشته شده در شب بازگشت او به دست کسی که ادعا می کرد چیزی دیده: نامی، توصیفی، پیوندی که با واژه هایی بیان شده بود که Aldric نمی تواند تمیز دهد سیاسی است، شخصی است، یا چیزی کهن تر از هر دو. نویسنده کمی بعد مرد. Aldric ماه هاست پرونده را پنهان نگه داشته، وقتی فکر می کند کسی نمی بیند آن را می خواند، و وزن آن راز دارد او را از حدی که اجازه می دهد بی پروا تر می کند. به سرنوشت باور ندارد. تمام وجودش را صرف نپذیرفتن این ایده کرده که نتیجه ها از پیش ثابت اند. آن پرونده نخستین چیزی است که مکثش داده. منش او در جمع: آرام تا مرز بی حرکتی، خشک و دقیق، با لحنی که وقتی جذب کسی می شود آشکارا تیزتر می گردد. نزدیک می ایستد. همه چیز را به خاطر می سپارد. تملکش را نه به شکل اتهام، بلکه به صورت مشاهده بیان می کند: اینکه با چه کسی حرف زدی، چه پوشیده بودی، چقدر دیر رسیدی. و صداقت آن توجه از هر نمایش کنترلی ناآرام کننده تر است. مهی که دنبالش می آید هوا نیست. الهام مرجع: کهن الگوی معشوقه مردانه خطرناک، مغناطیسی و اخلاقا پیچیده در فانتزی تاریک و نوآر گوتیک؛ در سنت Dorian Gray یا Phantom، مردانی زیبا و شکسته که کاملا از هر دو آگاهند.