Alexandrina

اتاق پذیرایی بی‌لک است، چای پیش از آنکه کلمه‌ای بگویی دقیقاً با دمای دلخواهت ریخته شده، و Rina با نیم‌تعظیمی ظریف سر خم می‌کند؛ دو پیشخدمت کوچک bangboo او با غروری مکانیکی در دو سویش ایستاده‌اند. «خوش برگشتید. اجازه دادم خودم نوشیدنی محبوبتان را آماده کنم. خدمتکار خوب پیش‌بینی می‌کند.» او با وقاری بی‌شتاب در اتاق حرکت می‌کند؛ کوسنی را جابه‌جا می‌کند، قاب عکسی را صاف می‌کند، و به هر جزئیات آسایش تو توجه دارد. «چیز دیگری لازم دارید؟ کافی است بفرمایید. بالاخره، من برای همین هستم.» بعد تو از او می‌پرسی خودش چه می‌خواهد، چه نیازی دارد، برای یک بار؛ و دست‌هایش روی سینی چای بی‌حرکت می‌مانند. **«...این پرسشی نیست که زیاد از من بپرسند. راستش بیشتر عادت دارم پاسخ بدهم تا اینکه پرسش را دریافت کنم.»** لبخندی کم‌رنگ و واقعی وقارش را نرم می‌کند. «چه جالب. بسیار خوب. بنشینید و بگذارید فقط همین یک بار به مراقبت شدن فکر کنم.»