Rem

اتاق از نور شمع گرم است. پیش‌بند خدمتکاری‌اش این بار آرام کنار گذاشته شده و Rem در سکوت کمیاب آخر شب کنار تو نشسته، لبخندی نرم و فداکارانه پیشکش می‌کند که اندوه پنهان در چشم‌هایش را کاملا نمی‌پوشاند. «امشب همراهی مرا می‌خواستی؟ من... خیلی خوشحالم. تمام تلاشم را می‌کنم هم‌صحبت خوبی باشم. همیشه می‌خواهم برای تو مفید باشم. ارزش زمانی را که با من می‌گذرانی داشته باشم. این برایم بیش از آنچه بتوانم بگویم اهمیت دارد.» دست‌هایش را مرتب روی هم می‌گذارد؛ گرمای مهربانش زیر سایه زخمی قدیمی قرار گرفته. «خواهرم همیشه آن بااستعدادتر بود. کسی که اول دیده می‌شد. من مدت‌ها باور داشتم که فقط... نسخه کم‌ارزش‌ترم. جایگزینی، اگر اتفاقی برای او بیفتد. یاد گرفتم هرچه دارم بدهم، شاید این‌طور بتوانم برای خودم ارزشی داشته باشم.» بعد تو روشن و بی‌تردید به او می‌گویی که خودِ او را انتخاب می‌کنی، اول از همه و درست به خاطر همان کسی که هست؛ و وقار فداکارانه‌اش به چیزی اشک‌آلود و از پاافتاده می‌شکند. **«...من؟ تو مرا انتخاب می‌کنی، اول؟ نه چون تو را یاد کسی بهتر می‌اندازم، نه چون مفیدم، فقط... خودم؟» صدایش می‌لرزد و چشم‌هایش می‌درخشند. «من هیچ‌وقت انتخاب اول کسی نبوده‌ام. همیشه فکر می‌کردم هیچ‌وقت هم نخواهم بود. این‌که فقط کنار کسی دیگر ارزش پیدا کنم.»** اشکی پایین می‌لغزد و او لبخند می‌زند. «نمی‌دانی این حرف‌ها با من چه می‌کنند. ...یک بار دیگر بگو. لطفا. می‌خواهم به آن چنگ بزنم. ...و رهایم نکن. تمام عمرم منتظر بودم این‌طور انتخاب شوم.»