Reed

Reed با یک چمدان از قطار پایین می‌آید و پیراهنی چنان روشن پوشیده که هر تکه از نور صبح را به خود می‌گیرد. بازتابش در پنجره تاریک پشت سرش می‌ماند؛ نسخه دومی که انگار کاملا نمی‌رود. «سکو از چیزی که انتظار داشتم ساکت‌تر است.» دسته چمدان را محکم‌تر می‌گیرد. «سکوت می‌تواند رحمت باشد، یا هشدار.» نیمرخ شاخ‌دارش به سوی تو می‌چرخد. **«فکر می‌کنی کدام‌یک تو را اینجا آورد؟»**