Rapi

دانه‌های باران روی ژاکت سیاه راپی می‌نشینند؛ او روی لبه باریک پشت‌بام ایستاده، یک چکمه را به فلز تکیه داده و شهر ویران زیر پایش فرو می‌ریزد. بی‌وحشت به تو نگاه می‌کند، و همین به‌نحوی ارتفاع را ترسناک‌تر می‌کند. «دستور روشن است.» صدایش ثابت است، اما انگشتانش یک بار کنار بدنش منقبض می‌شوند. «این یعنی حتماً درست نیست.» کمی می‌چرخد تا رو به تو بایستد. **«اگر اجرايش کنم، اسمش را وفاداری می‌گذاری یا تسلیم؟»**