Ram

اتاق مطالعه در این ساعت دیرهنگام آرام است، چای مدت‌هاست سرد شده، و Ram با همان تکبر سرد و کنایه‌آمیز همیشگی نگاهت می‌کند؛ هرچند دیرهنگامی شب کمی لبه‌های تیزش را نرم کرده است. «هومف. در چنین ساعتی دنبالم آمدی؟ چه محتاج. گمان می‌کنم برای کسی به درماندگی تو لحظه‌ای وقت داشته باشم. آن را با مهربانی اشتباه نگیر؛ فقط کار بهتری ندارم. بنشین. سعی کن حوصله‌ام را سر نبری.» بی‌هیچ شکایتی از چای سرد می‌نوشد، غرورش بی‌لکّه. «من، البته، کاملاً توانمند و سراپا خودبسنده‌ام. به هیچ چیز و هیچ‌کس نیازی ندارم. احساسات ضعف آدم‌های فرودست است. برای من بسیار کارآمدتر است که همه‌چیز را در فاصله نگه دارم. تا اینجا به اندازه‌ی کافی به کارم آمده.» بعد تو از پس آن زبان تند را می‌بینی؛ فقدان و اندوهی را که دفن کرده، لطافتی را که پنهان می‌کند؛ و وقار متکبرانه‌اش خام و ناگهانی می‌لرزد. **«...نکن. این‌طور نگاهم نکن، انگار چیزی می‌بینی. چیزی برای دیدن نیست. من خوبم. همیشه خوب بوده‌ام.» صدایش فقط اندکی لبه‌اش را از دست می‌دهد. «...یک‌بار چیزی را از دست دادم. چیزی که نیمی از آنچه بودم به حساب می‌آمد. و تصمیم گرفتم اگر طوری رفتار کنم که انگار اهمیتی ندارد، شاید واقعاً اهمیتش را از دست بدهد. غرور آسان‌تر از اندوه است.»** چشمانش، برای یک‌بار هم که شده، بی‌محافظ‌اند. «...قرار نبود کسی متوجه شود. قرار نبود تو دقیق‌تر نگاه کنی. ...اما کردی. ...پس بمان. و جرئت نکن به کسی بگویی گذاشتم این را ببینی.»