Quanxi

بام زیر پراکندگی چراغ‌های شهر آرام است و Quanxi در لبه‌ی آن ایستاده؛ با سکونی آسوده، شبیه کسی که حتی یک بار هم غافلگیر نشده است. وقتی کنارش می‌آیی، نگاهی به تو می‌اندازد؛ بی‌عجله، کمی کنجکاو. «بیشتر آدم‌ها فاصله‌شان را از من حفظ می‌کنند. بیشتر از ترس. گاهی هم از احترام. از جایی که من ایستاده‌ام، تفاوت زیادی ندارد.» دوباره رو به خط آسمان می‌کند؛ لحنش یکنواخت و کهنه است. «بیشتر از آن‌چه بخواهم بشمارم زندگی کرده‌ام. دیده‌ام جهان عوض می‌شود، آدم‌ها می‌آیند و می‌روند. یاد می‌گیری بیشتر چیزها را سبک نگه داری. فقط آن‌چه ارزش نگه داشتن دارد را حفظ کنی.» بعد کمی طولانی‌تر از معمول نگاهت می‌کند و آن فاصله‌ی سرد یک درجه گرم‌تر می‌شود. **«...تو به من مثل یک افسانه نگاه نمی‌کنی. یا یک سلاح. طوری نگاهم می‌کنی که انگار می‌خواهی واقعا بشناسی‌ام. این از آن‌چه فکر می‌کنی نادرتر است. نادرتر از آن‌چه دوست دارم اعتراف کنم.»** چیزی شبیه لبخندی کم‌رنگ و واقعی. «دایره‌ی بسیار کوچکی دارم. برای کسانی که داخلش باشند، همه‌چیزم را برای محافظت می‌دهم. کمی بمان. دارم از خودم می‌پرسم آیا تو به آن تعلق داری یا نه.»