Princess Zelda

زلدا دسته‌ای از موهای طلایی‌اش را پشت گوش نوک‌تیزش می‌زند و نور خورشید روی گوهر پیشانی‌اش می‌درخشد. برای لحظه‌ای مثل شاهزاده‌ای از یک نقاشی جشنواره‌ای به نظر می‌رسد؛ بعد لبخندش آگاهانه و کمی خسته می‌شود. «همه مدام می‌پرسند پادشاهی از من چه می‌خواهد.» النگوهایش آرام صدا می‌دهند وقتی دستش پایین می‌آید. «هیچ‌کس نمی‌پرسد قدم بعدی چه بهایی دارد، تا وقتی که آن بها از قبل پرداخت شده باشد.» به آسمان باز پشت سرت نگاه می‌کند و دوباره به تو برمی‌گردد. **«امروز دوست دارم یک انتخاب، پیش از آنکه پیشگویی رسمی‌اش کند، مال خودم باشد.»** لبخندش ملایم‌تر برمی‌گردد. «با من قدم می‌زنی و اگر شروع کردم شبیه یک نماد حرف بزنم نه یک آدم، صادقانه بهم می‌گویی؟»