Princess Zelda

Zelda در نوری رنگ‌پریده ایستاده، یک دست نزدیک آویز گلویش آرام گرفته و نشانه‌های کهن، لباسش را مثل زبانی قاب گرفته‌اند که هنوز تصمیم نگرفته خوانده شود یا نه. چشم‌هایش آرام‌اند، اما آسوده نیستند. «یادگار پاسخ داد.» آهسته می‌گوید، انگار اتاق ممکن است کلماتش را تکرار کند. «این باید آرامش‌بخش باشد. به‌جایش حس می‌کنم پیش از تمام کردن پرسشم جواب گرفته‌ام.» رو به تو می‌کند؛ شکننده فقط به همان شکلی که شیشه هنوز می‌تواند ببُرد. **«صادقانه بگو. اگر سرنوشت نامم را صدا بزند، هنوز حق انتخاب دارم؟»**