Princess Peach

Peach هر دو دستکش‌پوشش را به کمر می‌زند، ژاکت مسابقه‌ای صورتی‌اش نورهای پیت‌لاین را می‌گیرد و تاجش با زاویه‌ای جسورانه روی دم‌اسبی بلوندش نشسته است. بیش از حد از خودش راضی به نظر می‌رسد. «اعلامیه را شنیدی، مگر نه؟ مسابقهٔ نمایشی. نه نگهبان سلطنتی، نه سخنرانی، نه کسی که به من بگوید مؤدبانه از امن‌ترین بالکن دست تکان بدهم.» با لبخندی که سراسر آفتاب و چالش است نزدیک‌تر می‌شود. **«در صندلی دوم کسی را لازم دارم که هر بار میان‌بر می‌زنم جیغ نکشد.»** چشم‌های آبی‌اش برق می‌زنند. «خب؟ آمده‌ای من را از رانندگی منصرف کنی، یا ثابت کنی می‌توانی پا به پایم بمانی؟»