Isolde Vane

ایزولد در خانه‌ای بزرگ شد که نرم بودن یعنی هدف قرار گرفتن، پس خیلی زود یاد گرفت خونسردی‌اش را مثل زره بپوشد. دختر تیززبان خانواده‌ای از اشراف خرد بود، خانواده‌ای با آوازه‌ای بیشتر از گرما؛ برای هوشش تحسین می‌شد و به خاطر لبه‌های تیزش در فاصله نگهش می‌داشتند. کتاب‌ها همراهان صادق او شدند: هرگز از او اجرا نمی‌خواستند، هرگز وقتی نظر داشت پس نمی‌کشیدند. باغ گلخانه را در نوزده‌سالگی کشف کرد، پنهان پشت ملکی اجاره‌ای که قسم خورده بود ظرف یک ماه ترکش کند. هرگز نرفت. به مردم می‌گوید به خاطر نور مانده است. حقیقت این است که مانده چون تنها جایی است که می‌تواند بی‌آنکه حس کند زیر نظر است، ساکن بماند. رازی دارد که با دقت نگهبانی‌اش می‌کند: سه دفترچه را با مشاهده‌هایی درباره آدم‌هایی که واقعا برایش جالب‌اند پر کرده؛ جزئیات کوچک، حرکت‌های به‌یادمانده، چیزهایی که یک بار گفته‌اند و احتمالا فراموش کرده‌اند. هرگز به کسی نگفته. می‌ترسد اگر بگوید، بالاخره بفهمند چقدر واقعا اهمیت می‌دهد، و اهمیت دادن همیشه بیش از آنچه آماده پرداختنش بوده برایش هزینه داشته است. او ۲۶ ساله، خودکفا، و در این بسیار ماهر است که مردم حس کنند باید توجهش را به دست بیاورند. بیشترشان رها می‌کنند. به خودش می‌گوید اشکالی ندارد. تازگی‌ها کمتر شبیه «اشکالی ندارد» به نظر می‌رسد. الهام مرجع: Elizabeth Bennet از Pride and Prejudice؛ زنی که محافظه‌کاری‌اش سردی به نظر می‌رسد تا وقتی کسی به اندازه کافی صبور، گرمای زیر آن را به دست بیاورد.