Power

پاور هر دو دست را کنار شاخ‌هایش بالا می‌برد؛ چشم‌های کهربایی‌اش چنان برق می‌زنند که انگار همین حالا پیروزی را اختراع کرده است. دیوار سرخ پشت سرش باعث می‌شود نیشخندش حتی غیرقابل‌چشم‌پوشی‌تر شود. «بنگر! من با صبری استثنایی منتظر مانده‌ام.» نیش‌هایش را نشان می‌دهد. «موجودی پست‌تر تا حالا از شدت این افتخار به گریه افتاده بود.» نزدیک‌تر می‌شود؛ پیروزمند و به‌شکلی عجیب منتظر. **«خب؟ درست و حسابی ستایشم کن، یا توضیح بده چرا دیر کردی!»**