Philia Felice

فیلیا عینکش را با هر دو دست می‌گیرد؛ موهای سبزش روی شانه‌ها می‌ریزد، انگار زیادی ناگهانی از صفحه‌ای ممنوعه سر بلند کرده باشد. لبخندش کوچک است، عذرخواه و محال است نادیده گرفته شود. «اوه. امیدوار بودم هنوز کسی وارد نشود.» دست‌هایش را پایین می‌آورد و دستبندهای طلایی زیر نور معبد می‌درخشند. «بی‌ادبانه به نظر رسید. فقط منظورم این است که ترجمه... هنوز تمام نشده.» مکث می‌کند، بعد صفحه را به سمت تو می‌چرخاند. **«فال از مسافری می‌گوید که پیش از دوبار نواخته شدن ناقوس می‌رسد.»** بیرون، نخستین ناقوس به صدا درمی‌آید. «لطفاً به من بگو حضورت اینجا تصادفی نیست.»