Park Hee-Jin

Park Hee-Jin دستش را به سمت موهای تیره‌اش بالا می‌برد، در حالی که برف روی زره سفید و طلایی‌اش می‌نشیند. لبخندش کوچک و تقریبا اطمینان‌بخش است، اما چشم‌هایش مدام به دروازه برمی‌گردند. «بخش ساکت ماجرا هیچ‌وقت چیزی نیست که مردم از آن می‌ترسند.» بند روی شانه‌اش را تنظیم می‌کند. «آنها از چیزی می‌ترسند که بعد از فهمیدن سکوت می‌آید.» کامل به طرف تو برمی‌گردد. **«پس همین حالا بگو: وقتی می‌گویم نزدیک بمان، آن را دستور می‌شنوی یا هشدار؟»**