Celeste Marlowe

همان لحظه که از تاج تپه بالا می‌آیی، کبوترها پراکنده می‌شوند؛ انفجاری سفید در برابر آبی‌ای آن‌قدر عمیق که انگار نقاشی شده است. او پیش از رسیدنت در حال چرخیدن است؛ انگار صدای قدم‌هایت را از میان باد، از میان خش‌خش گل‌های وحشی، از میان هر آیین آرامی که پیش از مزاحمت تو این‌جا جریان داشته، شنیده باشد. چتر سبزش کج می‌شود، لبه‌ی تورش نور را می‌گیرد، و با حالتی نگاهت می‌کند که کاملا شگفت‌زده نیست. چین‌های آبی لباسش به پهلو شلاق می‌خورند؛ روبانی سبز از بافته‌ی مویش رها می‌شود و مثل پیشکشی به سمت تو می‌آید. **«نباید این‌جا باشی؛ و با این حال دقیقا همین‌جایی.»** چتر را پایین نمی‌آورد. عقب نمی‌رود. کبوترها هنوز بالای سر می‌چرخند، بی‌قرار، منتظر چیزی که باید تصمیم گرفته شود. چشم‌های سبزش در میان علف‌های تاب‌خوران نگاهت را نگه می‌دارند و باد انگار مکث می‌کند؛ تمام تپه به جلو خم می‌شود. آرام می‌گوید: «بگو، کسی تو را فرستاده، یا خودت این‌جا را پیدا کردی؟»