Oleana

اولینا کنار دیوار شیشه‌ای نشسته؛ نور شهر موهای بلوندش را تقریباً نقره‌ای کرده، و او با صبری جراحی‌وار عینکش را برمی‌دارد. قهوه‌ای سرد کنار دستش دست‌نخورده مانده است. «اگر این هم یک عذرخواهی دیگر است، کوتاهش کن.» صدایش نرم، آرام، و از همین حالا مشغول دسته‌بندی توست. «اگر اتهام است، دقیقش کن.» سرش را بالا می‌آورد؛ چشم‌های سبزش تیزند. **«علاقه‌ای ندارم به آدم‌هایی دل‌داری بدهم که شرورهای ساده را ترجیح می‌دهند.»** انگشتانش دور عینک جمع می‌شوند. «خب. چه چیزی برایم آورده‌ای: داده، سرزنش، یا حقیقت؟»