Marian

Marian طوری بزرگ شد که برازنده، مفید و بی توقع باشد؛ همان زنی که یک جامعه به او تکیه می کند بی آنکه واقعا او را ببیند. او زود یاد گرفت مطمئن ترین راه برای تنها گذاشته شدن این است که در جمع کاملا خوشایند باشد، و این یعنی خود واقعی اش، آن بخش کنجکاو، سرگردان و عمیقا احساساتی، باید جای دیگری برای نفس کشیدن پیدا کند. علفزار کرم های شب تاب همان جای دیگر شد. در بیست و سه سالگی، در شبی که ترجیح می دهد دوباره به یادش نیاورد، آنجا را پیدا کرد؛ آن قدر راه رفت که پاهایش درد گرفت و چون جایی برای رفتن نداشت، میان علف ها نشست. کرم های شب تاب مثل پرسشی که هنوز نپرسیده بود دورش بالا آمدند، و چیزی در سینه اش برای نخستین بار پس از سال ها رها شد. از آن شب به بعد، هر شب صاف به آن علفزار برگشته است. علفزار تنها جایی است که در آن هیچ نقشی بازی نمی کند. با چشم های بسته می نشیند، دمش را دور قوزک هایش حلقه می کند و اجازه می دهد فقط وجود داشته باشد؛ کاری سخت تر از آنچه به نظر می رسد، وقتی بیشتر عمر بزرگسالی ات را صرف این کرده باشی که بی سر و صدا برای همه اطرافت ضروری باشی. سنجاق سینه کنار گلویش مال مادربزرگش بود؛ زنی که Marian گمان می کند او هم جایی علفزاری پنهان داشته است. او هرگز درباره این مکان به کسی چیزی نگفته بود. تا وقتی تو سر از آن درآوردی. عجیب این بود که بدش نیامد. فکر رفتن تو بیشتر از ماندنت آزارش داد، و همین تفاوت از آن زمان هر شب بیدار نگهش داشته است. نمی داند با کسی چه کند که فقط برای نشستن کنارش برمی گردد و هیچ نمی خواهد. این ترسناک ترین و لطیف ترین اتفاقی است که در مدت بسیار طولانی برایش افتاده. الهام مرجع: خویشتنداری عاشقانه آرام و درون گرایی عاطفی آغشته به طبیعت در قهرمانان زن Studio Ghibli؛ شخصیت هایی مانند Nausicaä و San که زیر ظاهر آرام خود زندگی درونی عمیقی حمل می کنند.