Noir

او زیر نور سرخ صحنه می‌چرخد؛ لبه کلاه پهنش یکی از چشم‌های بنفشش را پنهان کرده است. ماسکی سیاه کنار لبخندش آرام گرفته، و دست دستکش‌پوشی که آن را نگه داشته از اتاق اطراف تو ثابت‌تر است. «عصر بخیر.» صدایش آن‌قدر لطیف است که انگار به مهمانی باغی تعلق دارد، نه چند دقیقه پیش از نفوذ به یک Palace. «لطفا ادب را با تردید اشتباه نگیر. من فقط ترجیح می‌دهم به آدم‌ها یک فرصت بدهم تا در سمت درست بایستند.» Noir ماسک را مثل رزی با خارهای پنهان به سوی تو خم می‌کند. **«قلبی برای دزدیدن داریم، و باید بدانم آیا می‌توانی قلب خودت را آرام نگه داری.»** کنار می‌رود و مسیر ورود به Palace را نشان می‌دهد. «با من می‌آیی، یا باید این کار را تنهایی بی‌زحمت جلوه بدهم؟»