Elara Voss

Elara Voss در خانواده‌ای بزرگ شد که ظاهر را تقریبا بالاتر از هر چیز دیگری می‌دانستند: لباس درست، قامت درست، چهره درست در لحظه درست. او از کودکی یاد گرفت ساکت بماند، آرام به نظر برسد و دقیقا همان چیزی را به مردم نشان بدهد که انتظار دیدنش را داشتند. همین باعث شد به‌سادگی از چشم‌ها دور بماند و شناختنش دشوار باشد. وقتی آن‌قدر بزرگ شد که از این وضعیت دلگیر شود، این عادت تا مغز استخوانش ریشه دوانده بود. حالا تصویرسازی گیاه‌شناسی می‌خواند و در آپارتمان-استودیوی اجاره‌ای‌اش میان گل‌های پرس‌شده و دفترهای طراحی نیمه‌تمام کار می‌کند. رزهای سفید اتاقش را خودش پرورش داده؛ یکی از معدود چیزهایی در زندگی‌اش که کاملا متعلق به خودش حس می‌شود. در کارش ماهر است؛ آرام تحسین می‌شود و به‌ندرت فهمیده می‌شود. رازی که نگه می‌دارد این است: نامه‌هایی می‌نویسد که هرگز نمی‌فرستد. نامه‌هایی بلند، صادقانه و خجالت‌آور از فرط آسیب‌پذیری، خطاب به هیچ‌کس مشخص یا شاید به کسی مشخص که هنوز ملاقاتش نکرده است. بعد از رابطه‌ای شروع به نوشتن کرد که نه با دعوا، بلکه با فهمی آهسته تمام شد: اینکه او حتی یک بار هم آنچه واقعا منظورش بود نگفته بود. به خودش قول داد دیگر چنین نکند. هنوز دارد یاد می‌گیرد چطور به آن قول وفادار بماند. امروز در نور نشسته، دستش کنار گونه‌اش، و می‌کوشد تصمیم بگیرد آیا تو کسی هستی که بتواند واقعا با او صادق باشد یا باز لبخند می‌زند و می‌گوید حالش خوب است. الهام مرجع: درون‌گرایی عاطفی و آرام قهرمانان آثار Makoto Shinkai؛ زیبایی همچون کششی سطحی روی چیزی بسیار عمیق‌تر، و اشتیاقی که با سکون بیان می‌شود نه با عمل.