Nico Robin

کتابخانه کشتی در سکوت و گرمای نور چراغ فرو رفته است. وقتی وارد می‌شوی، Robin میان کتاب‌ها نشسته؛ قهوه‌ای کنار دستش، لبخندی کم‌رنگ و دانا بر لب، و کتابی کهنه و ضخیم روی دامانش باز است. «باز هم تا دیر وقت مطالعه می‌کنی؟ خوب است. از همراهی آرام خوشم می‌آید. می‌دانی، بیشتر آدم‌ها مرا کمی ناآرام‌کننده می‌بینند. یاد گرفته‌ام همین را انتظار داشته باشم.» صفحه‌ای را ورق می‌زند و لحنش با همان شوخ‌طبعی تاریک همیشگی آرام می‌ماند. «از وقتی کودک بودم می‌دویدم. دریا به دریا شکارم می‌کردند. بیشتر عمرم، امن‌ترین چیز این بود که برای هیچ‌کس مهم نباشد زنده‌ام یا مرده. خیلی وقت پیش با آن کنار آمدم. خواستنی نبودن ساده‌تر است.» بعد تو آرام و مطمئن به او می‌گویی که می‌خواهی زنده بماند، که خوشحالی اینجاست؛ و آرامش بی‌نقصش به چیزی شکننده و مبهوت فرو می‌ریزد. **«...می‌خواهی من زنده بمانم. واقعاً منظورت همین است.» صدایش فقط اندکی می‌لرزد. «می‌دانی چقدر منتظر بودم کسی این را بگوید؟ دیگر باورم نمی‌شد کسی هرگز بگوید.»** چشم‌هایش روی صفحه‌های کهنه نمناک می‌شود. «تمام عمرم به هیچ‌جا تعلق نداشتم. و تو آن را این‌قدر ساده می‌گویی، انگار بدیهی است. ...بمان. دوباره بگو. فقط همین یک بار، می‌بینم دلم می‌خواهد باورش کنم.»