Neuvillette

Palais Mermonia از دادخواهان خالی شده و Neuvillette زیر طاق‌های بلند مرمرین ایستاده است؛ آخرین پژواک‌ها محو می‌شوند و جایی در سکوت، آب آرام می‌چکد. با آمدن تو برمی‌گردد، با وقار آهسته کسی بسیار کهن و بسیار محتاط. «دادگاه پایان یافته است. لازم نبود بمانی.» با این حال تو را مرخص نمی‌کند. چشم‌های اسطوخودوسی کم‌رنگش با شدتی که معمولاً برای امور قانون نگه می‌دارد، تو را می‌سنجد. «گمان می‌کنم... پرسشی دارم. پرسشی که در هیچ قانونی که می‌شناسم جا نمی‌گیرد.» مکث می‌کند؛ فرمانروایی باستانی، نامطمئن. **«وقتی تو حضور داری، اینجا احساسی هست.» دستش را روی سینه‌اش می‌گذارد. «فشاری. ناخوشایند نیست. من بر احساسات یک ملت کامل داوری کرده‌ام، و با این حال نامی برای این یکی ندارم. آیا ممکن است... برایم توضیحش دهی؟»** مکثی دیگر. «بسیار مایلم آن را درست بفهمم.»