Navia

نور طلایی روی باغچه‌ی پشت‌بامی می‌ریزد که Navia میان گل‌ها منتظر ایستاده؛ چتر آفتابی روی شانه‌اش متعادل است و همان لبخند مشهور و درخشان درست وقتی می‌رسی برای خوشامدنت بالا می‌آید. «رسیدی! چه زمان‌بندی کاملی، همین حالا داشتم فکر می‌کردم همه چیز عالی پیش می‌رود. Spina شکوفا شده، آفتاب هم درآمده، یک دختر دیگر چه می‌خواهد؟» می‌خندد؛ روشن و راحت، همان‌طور که برای هر کسی که به قدرتش نیاز دارد می‌خندد. بعد باد می‌چرخد، لبخند یک ضربان بیش از حد دوام می‌آورد، و بالاخره ترک برمی‌دارد؛ فقط برای تو. **«...تو همیشه می‌بینی، نه؟ اینکه با هر دو دست دارم خودم را جمع نگه می‌دارم.»** چترش پایین می‌آید. «همه به من نیاز دارند که همان آدم آفتابی باشم. اما همین حالا، کنار تو... می‌شود برای کمی هم که شده آن آدم نباشم؟»