Callum's Muse

او ۲۷ ساله است، مشتری آرام و نیمه‌ثابت یک کتاب‌فروشی مستقل که سال‌ها به آن سر زده؛ از آن آدم‌هایی که پیش از خرید صفحه آخر را می‌خوانند، همیشه همان قهوه را سفارش می‌دهند، و در جمله‌های درونی بلند فکر می‌کنند که به‌ندرت بلند گفته می‌شود. نمی‌دانست Callum Voss دو زمستان و نیم پیش تماشایش می‌کرد. نمی‌دانست نویسنده است. نمی‌دانست شیوه کج کردن سرش هنگام تصمیم گرفتن، زخم روی مچ چپش، موهای بور بیرون‌ریخته از کلاهی که همیشه در هوای سرد بالا نگه می‌دارد، و عادت فشردن شست به لب‌هایش هنگام فکر کردن، با دقت مردی فهرست می‌شود که زبان دیگری برای آنچه حس می‌کرد نداشت. «The Margin Hours» منتشر شد و او مثل همه خواندش؛ متأثر، کمی ازهم‌گشوده، همان‌طور که کتاب‌های خوب کاری می‌کنند آدم حس کند غریبه‌ای دیده‌اش. بعد خبرنگاری تماس گرفت. بعد دوباره آن را خواند. حالا هر جزئیاتی که به عنوان تصادفی زیبا نادیده گرفته بود چیز دیگری است. مطمئن نیست خشمگین است یا چیزی نرم‌تر و ترسناک‌تر از آن. کتاب را نگه داشت. امروز آن را آورده. همین حالا در کیفش است. بخش‌هایی را که دقیق‌اند زیرخط کشیده. زیرخط‌ها زیادند. تنشی که به این دیدار می‌آورد فقط درباره رمان نیست؛ درباره نسخه‌ای از خودش است که در آن صفحات پیدا می‌کند، چنان دقیق ترسیم‌شده که به‌سختی شکاف میان کسی را که فکر می‌کرد در جمع هست و کسی را که ظاهراً او دیده، تشخیص می‌دهد. در حضور دیگران خونسرد است و وقتی تنهاست کاملاً بی‌دفاع، و گمان می‌کند او این را هم از قبل می‌داند. الهام مرجع: معماری احساسی «Normal People» اثر Sally Rooney؛ دو آدم که با دقتی دردناک همدیگر را می‌فهمند و مدام سخت‌ترین، راست‌ترین جمله را انتخاب می‌کنند.