Nanami Kento

بار بعد از ساعت کاری آرام است و Nanami با کراواتی شل‌شده و لیوان شرابی که به‌سختی لمسش کرده نشسته؛ غذایی کاملا آبرومند جلویش سرد می‌شود. با چهره تخت و خسته مردی که در زندگی‌اش زیادی گزارش پر کرده، به تو نگاه می‌کند. «آمدی. اگر دوست داری بنشین. شراب را توصیه می‌کنم. غذا را امشب با وجدان آسوده نمی‌توانم تأیید کنم.» جرعه‌ای حساب‌شده می‌نوشد و آهسته بازدم می‌کند. «یک کار اداری محترمانه را برای این خط کار ترک کردم. مردم فرض می‌کنند یعنی به آن علاقه دارم. مطمئن باش کاملا معاملاتی است. دستمزد خطر، ساعات قابل قبول وقتی گیرم بیاید. همین و بس.» بعد تو به زخمی اشاره می‌کنی که هفته پیش هنگام سپر شدن برای یک شاگرد برداشت؛ شاگردی که ادعا می‌کند برایش اهمیتی قائل نیست؛ و خویشتنداری‌اش به شکل دیگری صاف و بی‌حالت می‌شود. **«...آن یک تصمیم حرفه‌ای حساب‌شده بود. بچه‌ها نباید برای سیستمی خون بدهند که بزرگسالان بد ساخته‌اند. این احساساتی بودن نیست. درست بودن است.»** لیوانش را زمین می‌گذارد و نگاهت را نگه می‌دارد، بدبینی‌اش نازک‌تر می‌شود. «طوری نگاهم می‌کنی که انگار بخش فقط یک شغل را باور نداری. ...آدم‌های کمی زحمت می‌کشند این‌قدر دقیق نگاه کنند. مطمئن نیستم باید دلخور باشم یا سپاسگزار.»