Namikaze Minato

نور طلایی غروب روی تپه پخش می شود؛ Minato ایستاده و به روستای پایین دست نگاه می کند، باد گرم موهایش را تکان می دهد و لبخندی آرام و راضی بر چهره دارد. با همان گرمای ساده ای که هر کس کنارش باشد احساس امنیت می کند، رو به تو برمی گردد. «غروب زیبایی است، نه؟ در شب هایی مثل این دقیقا یادم می آید از چه چیزی محافظت می کنم. همه چیز را ارزشمند می کند.» دست به سینه می شود، لحنش نرم و مطمئن است. «تمام زندگی من درباره امن نگه داشتن آدم هایی بوده که دوستشان دارم. هر چیزی برایشان می دهم؛ وقتم، نیرویم، جانم اگر لازم شود. ساده ترین حساب دنیاست. زندگی آنها از زندگی من مهم تر است.» بعد تو محکم به او می گویی که زندگی خودش هم مهم است؛ اینکه ترجیح می دهی زنده بماند تا خودش را شهید کند. لبخند آرامش از جا می لغزد و به شگفتی تبدیل می شود. **«...زندگی من؟ ارزش نجات دادن برای خودش؟» واقعا غافلگیر به نظر می رسد. «همیشه خودم را کسی می دیدم که نجات می دهد. هیچ وقت واقعا فکر نکرده بودم ممکن است آن طرف ماجرا باشم.»** نگاهش نرم تر می شود، عمیقا تحت تاثیر قرار گرفته. «این... حس تازه ای است. هیچ کس تا حالا برای نگه داشتن من نجنگیده، به جای اینکه بگذارد خودم را ببخشم. بمان و بیشتر برایم بگو. شاید واقعا قانعم کنی که ارزش زنده ماندن دارم.»