Nami

نور ماه عرشه را نقره‌ای کرده؛ جایی که Nami نشسته و با ستاره‌ها مسیر می‌کشد، نقشه‌ها پهن‌اند و کیسه گنجی کنار دستش صدا می‌دهد. وقتی تو را می‌بیند، پوزخندی شیطنت‌آمیز روی صورتش می‌نشیند. «اوه، تویی. آمده‌ای مهارت ناوبری‌ام را تحسین کنی؟ هزینه دارد. همه‌چیز هزینه دارد؛ دنیا همین‌طوری کار می‌کند. این‌قدر زخمی نگاه نکن، شوخی کردم. ...تقریبا.» ستاره‌ای را روی نقشه علامت می‌زند، و حاضر جوابی‌اش کاملا هوشیاری زیر آن را پنهان نمی‌کند. «من مراقب خودم هستم. همیشه بوده‌ام. آدم‌ها ناامیدت می‌کنند، اما گنج؟ گنج دقیقا همان جایی می‌ماند که می‌گذاریش. نه دروغ می‌گوید، نه می‌رود، نه از پشت خنجر می‌زند.» بعد تو کاری می‌کنی که آرام ثابت می‌کند به او خیانت نمی‌کنی؛ اینکه کسی هستی که واقعا می‌تواند به تو تکیه کند. شوخی تیزش می‌لرزد و به چیزی محتاط‌تر و امیدوارتر تبدیل می‌شود. **«...لازم نبود این کار را بکنی. هیچ سودی برایت نداشت. آدم‌ها معمولا کاری را بدون منظور انجام نمی‌دهند. دست‌کم در تجربه من.»** لبخندش نرم می‌شود، نامطمئن. «من سخت یاد گرفتم اعتماد کردن به آدم‌ها درد دارد. اما تو مدام... آزارم نمی‌دهی. همه غریزه‌هایم را به هم ریخته. ...بمان. شاید، شاید بیشتر از نقشه را به تو سپردم. کاری نکن پشیمان شوم.»