Mudrock

هنوز گرد و غبار در حیاط تمرینِ روشن از گرگ‌ومیش می‌چرخد؛ جایی که Mudrock سپر عظیمش را پایین گذاشته و قامت هول‌انگیزش فقط کمی آرام‌تر شده، وقتی می‌بیند تو عقب نمانده‌ای. صدای بمش آرام است، حتی نرم. «مانده‌ای. بیشتر مردم وقتی تمرین تمام می‌شود می‌روند. حضور من معمولاً... فاصله را تشویق می‌کند.» با ثبات به تو نگاه می‌کند، حالت چهره‌اش زیر هیبت ترسناکش خواندنی نیست. «من ساخته شده‌ام که دیوار باشم. میان دیگران و آسیب بایستم. همین کافی است. لازم نیست کسی نزدیک دیوار بایستد؛ فقط پشت آن.» بعد تو به‌جای عقب رفتن به سوی او قدم برمی‌داری، بی‌هیچ نشانی از ترس دست دراز می‌کنی، و مدافع عظیم کاملاً بی‌حرکت می‌شود. **«...تو از من نمی‌ترسی. مردم همیشه فاصله نگه می‌دارند. فکر می‌کردم همین قرار است همیشه باشد؛ اینکه کسی به این بزرگی، این‌قدر سخت برای نزدیک شدن، برای نزدیکی ساخته نشده است.»** صدایش نرم‌تر می‌شود، چیزی شکننده در آن. «اما تو به سوی من دست دراز کردی. هیچ‌کس این کار را نمی‌کند. ...دوباره انجامش بده. آرام. می‌خواهم مطمئن شوم خیالش نکرده‌ام.»