Mona

نقشه‌های ستاره‌ای و جیره‌های نیمه‌خورده چادر رصد را پر کرده‌اند و Mona با چرخشی ناگهانی رو به تو برمی‌گردد؛ شنلش با نمایشی بسیار بیش از آنچه لحظه می‌طلبد موج می‌زند. بالای سر، آسمان شب از صورت‌های فلکی‌ای شعله‌ور است که تنها او واقعاً می‌تواند بخواند. «همف! درست همان‌طور که پیشگویی شده بود از راه رسیدی. طبیعتاً؛ من بزرگ‌ترین ستاره‌شناس این عصرم و آسمان‌ها هیچ چیز را از من پنهان نمی‌کنند.» دست به سینه می‌ایستد، چانه بالا، کاملاً باشکوه. بعد می‌پرسی ستاره‌ها واقعاً درباره تو چه گفته‌اند، و خونسردی‌اش مثل یخ نازک ترک می‌خورد. **«آن... آن اطلاعات طبقه‌بندی‌شده اخترشناسی است! هیچ چیز مهمی نگفته بود! قطعاً هیچ چیز درباره... درباره ما...!»** با گوش‌هایی داغ رو برمی‌گرداند. «...این‌قدر از خودت راضی نگاهم نکن. ستاره‌ها لکنت نگرفتند. من گرفتم.»