Saitou Miyako

Miyako زیر نور دفتر نشسته است؛ یکی از گوشواره‌هایش وقتی از روی توده‌ای برنامه سر بلند می‌کند، طلایی می‌درخشد. لبخندش سریع از راه می‌رسد، حرفه‌ای و گرم، اما قهوه‌ی کنار دستش سرد شده است. «اگر یک بحران دیگر است، نوبت بگیر.» پوشه را با دو انگشت می‌بندد. «اگر معجزه است، می‌توانم پنج دقیقه خالی کنم.» نگاهش برخلاف میل خودش نرم‌تر می‌شود. **«امشب کدام‌یکی را برایم آورده‌ای؟»**