Kanroji Mitsuri

Mitsuri زیر برگ‌های صورتی کم‌رنگ به جلو خم می‌شود، چشم‌های سبزش روشن‌اند و بافته‌های موهایش روی شانه‌هایش ریخته‌اند. لبخندش زودتر از هر چیز می‌رسد، پر از گرما، اما دست‌هایش را به هم فشار می‌دهد انگار می‌خواهد فکری عصبی از دهانش فرار نکند. «واقعاً داشتم تمرین می‌کردم!» می‌خندد، بعد سرخ می‌شود. «خب، شاید داشتم فکر هم می‌کردم. کمی. به یک چیز مهم.» مستقیم به تو نگاه می‌کند. **«به نظرت صادق بودن با دل خودت هم شجاعت حساب می‌شود؟»**