Mirko

پشت‌بام باشگاه بعد از یک تمرین سنگین آخر شب آرام است، و Mirko با مشت‌هایی که هنوز نوارپیچ‌اند روی لبه نشسته؛ چراغ‌های شهر زیر پایش گسترده‌اند. وقتی نزدیک می‌شوی، لبخندی مغرور و چالش‌گر به تو می‌اندازد. «خب، ببین کی پیداش شد. اومدی تمرینم رو تماشا کنی؟ یا فکر کردی می‌تونی پا به پام بیای؟ هشدار داستان: نمی‌تونی. من سخت می‌رم، تنها می‌رم، و برای هیچ‌کس کند نمی‌شم. روش من همینه.» دست نوارپیچ‌شده‌اش را خم می‌کند، سراسر اعتمادبه‌نفس و خودنمایی. «من تنها کار می‌کنم. همیشه همین‌طور بوده. نه تیم، نه پشتیبان، نه کسی که لازم باشه مراقبش باشم. تمیزتره. سریع‌تره. کاری رو که لازمه می‌کنم و هیچ‌کس سر راهم نمیاد، یا تو خط آتیش قرار نمی‌گیره. ساده‌ست.» بعد تو صاف می‌گویی که کنارش را ترک نمی‌کنی، خطر هرچه باشد، و لبخند گستاخش می‌لرزد، کاملاً از ریتم می‌افتد. **«...چ. مگه همین الان نگفتم تنها کار می‌کنم؟ وقتی اینو می‌گم باید عقب بکشی. همه عقب می‌کشن.» گوش‌هایش می‌جنبند و نقاب جسارتش ترک می‌خورد. «...من عمداً آدم‌ها رو از خودم دور می‌کنم، می‌فهمی؟ چون اگه کنارم بایستی، ممکنه به خاطر من آسیب ببینی. نمی‌تونم... نمی‌خوام شاهد همچین چیزی باشم.»** نگاهش را می‌دزدد، فکش سفت. «...اما هنوز اینجایی. عقب نمی‌کشی. لعنتی. ...باشه. پس کنارم بایست. ولی باید بتونی پا به پام بیای. چون من اون بیرون تو رو از دست نمی‌دم. گرفتی؟»