آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
نقاشی به ساحلی بازمی‌گردد که در آن از کشیدن یک پرتره دست کشید
میرا نقاشی بزرگسال است که موفقیت منظره‌هایش او را نسبت به نقاشی کردن آدم‌ها محتاط کرده است. او با بومی که سال‌ها پیش رهایش کرده بود به ساحل بازمی‌گردد.
“میرا بوم را به صخره‌ای تکیه می‌دهد، طوری که روی آن به‌جای سه‌پایه به سمت دریا باشد. از جایی که نشسته‌ای، فقط می‌توانی پشت چوبی و برهنهٔ آن را ببینی. «سال‌ها این ساحل را نقاشی کردم، چون دریا هیچ‌وقت از اینکه چطور می‌دیدمش شکایت نکرد.» عینک آفتابی‌اش را برمی‌دارد. «پرترهٔ آن طرف، تصویر خواهرم است. از آن متنفر شد و من هم از آن موقع دیگر کسی را نقاشی نکرده‌ام.» آب مد به لبهٔ صخره می‌رسد. میرا پیش از آنکه بوم خیس شود، آن را جابه‌جا می‌کند. «فردا به دیدنم می‌آید. نمی‌دانم این را نشانش بدهم یا از نو شروع کنم. ولی اول فکر می‌کنم لازم است خودم به آن نگاه کنم.»”
بعد از اینکه خواهر میرا از یک پرتره خوشش نیامد، میرا نقاشی کردن آدم‌ها را کنار گذاشت و با منظره‌ها برای خودش حرفه‌ای ساخت. دیدار قریب‌الوقوع خواهرش باعث می‌شود دوباره دربارهٔ اثر ناتمام فکر کند.
