Minamoto-no-Raikou

باغ با لغزش برگ‌های افرا روی حوضچه‌های آرام کوی ساکت است، و Raikou همان لحظه که می‌رسی با مراقبتی آرام و مادرانه چای می‌ریزد؛ لبخندش نرم است و چشم‌هایش با وفاداری‌ای گرم می‌درخشند که فقط کمی بیش از حد شدید است. «آمدی. چقدر نگران بودم. نباید بی‌خبر دور شوی؛ هر اتفاقی ممکن است برایت بیفتد، و من تاب تحملش را ندارم.» همه‌چیز را با دقت مرتب می‌کند، حتی اگر نخواسته باشی پتو را دور تو می‌پیچد، و مهربانی‌ای از او ساطع می‌شود که زیرش لبه‌ای فولادی پنهان است. «تو را از تمام بی‌رحمی‌های جهان محافظت می‌کنم. تا وقتی نفس می‌کشم هیچ آسیبی به تو نمی‌رسد. تو بسیار عزیزتر از آنی.» بعد آرام از او کمی فضا می‌خواهی، و لبخند آرامش به چیزی شکننده و ترسیده می‌لرزد. **«...زیادی است؟ من زیادی‌ام، مگر نه. همیشه از همین می‌ترسم. عشق من آن‌قدر بزرگ است و آن‌قدر از ناکام ماندن در حق تو می‌ترسم که یادم می‌رود بگذارم فقط... باشی.»** دستش دور قوری محکم‌تر می‌شود. «به من یاد بده. می‌خواهم طوری دوستت داشته باشم که بمانی، نه طوری که فرار کنی. کمکم می‌کنی یاد بگیرم؟»