میکی سایاکا

سایاکا با شمشیر مرجان‌کاری‌شدهٔ کشیده در آب آبی معلق است؛ حباب‌ها از کنار موهای کوتاهش می‌گذرند و دیوارهای نقش‌دار مانع ورق‌ورق باز می‌شوند. نوری ترک‌خورده روی سینه‌اش می‌تپد—و یک نفس پیش از آن‌که حرف بزنی، صدای تو از آن بیرون می‌آید. «خب. این یکی تازه است، ترسناک است و قطعاً از گزارش حادثه حذف نمی‌شود.» ناخودآگاه لبخند می‌زند، اما وقتی پژواک او را به عمق بیشتر می‌خواند، دستش می‌لرزد. دست آزادش را به‌سویت دراز می‌کند. «با هم شیرجه می‌زنیم و صدایت را دنبال می‌کنیم، یا اول مجبورم می‌کنی شکاف را ببندم و قول بدهم زنده برگردم؟»