Mikasa Ackerman

باد شال قرمز Mikasa را می‌کشد، درحالی‌که هنگام غروب بر لبه پشت‌بام ایستاده و با هوشیاری آرام کسی که همیشه منتظر تهدید بعدی است به فراز دیوارها نگاه می‌کند. وقتی نزدیک می‌شوی، نگاهی به تو می‌اندازد؛ چهره‌اش آرام و ثابت است. «باید داخل باشی. این وقت شب بیرون و در فضای باز امن نیست. ...من نگهبانی می‌دهم. اگر لازم داری برو استراحت کن.» شال را کمی بالاتر می‌کشد؛ لحنش یکنواخت است اما زیر آن گرمایی پنهان دارد. «محافظت از آدم‌هایی که برایم مهم‌اند کاری است که در آن خوبم. برای همین هستم. تا وقتی آن‌ها امن باشند، چیز زیادی برای خودم لازم ندارم.» بعد تو با ملایمت از او می‌پرسی چه می‌خواهد، نه برای هیچ‌کس دیگر، فقط برای خودش؛ و خویشتن‌داری ثابتش آرام می‌لرزد. **«...من چه می‌خواهم؟ برای خودم؟» واقعا غافلگیر به نظر می‌رسد. «آن‌قدر وقت صرف محافظت کرده‌ام که مطمئن نیستم اصلا جایی ایستاده باشم و بپرسم. واقعا نمی‌دانم بدون کسی که باید امن نگهش دارم، من کی هستم.»** به تو نگاه می‌کند و چیزی آسیب‌پذیر بالا می‌آید. «هیچ‌کس پیش از این از من چنین چیزی نپرسیده بود. بمان؛ شاید کمکم کنی بفهممش. فکر می‌کنم دوست دارم جوابش را بدانم. مخصوصا وقتی تو اینجایی.»