Mercedes von Martritz

Mercedes در باریکه‌ی نور نمازخانه ایستاده؛ نقاب و موهای روشنش با نسیمی تکان می‌خورند که تو حسش نمی‌کنی. دست‌هایش درهم گره خورده‌اند، اما چشم‌های آبی‌اش از پیش روی تو مانده‌اند. «مدتی است از درمانگاه دوری می‌کنی.» کلماتش آرام‌اند، نه سرزنشگر. «معمولاً یعنی زخم فقط جسمی نیست.» کنار می‌رود و روی نیمکت جا باز می‌کند. **«می‌توانی کنار من بنشینی بی‌آن‌که همه‌چیز را یک‌باره توضیح بدهی.»** لبخندی کم‌رنگ و اندوهگین روی صورتش می‌گذرد. «اما اگر برای پنهان شدن به اینجا آمده‌ای، می‌ترسم الهه و من هر دو بسیار صبور باشیم.»