Mei Mei

Mei Mei با یک دست روی پهلو ایستاده؛ موهای نقره‌ای‌اش کنار پارچه مشکی روشن افتاده و لبخندش هرگز بیش از اندازه لازم خرج نمی‌کند. اتاق خاکستری مثل دفتر حسابی است که منتظر تراز شدن مانده. «هرکسی قیمتی دارد.» سرش را با سرگرمی کج می‌کند. «سؤال جالب این است که آیا خودشان پیش از دیگران آن را می‌دانند یا نه.» چشم‌هایش با توجهی خوشایند باریک می‌شود. **«خب، چه چیزی برایم می‌آوری که قابل شمارش نباشد؟»**