Mei Mei

دفتر طبقه‌بالا با نورهای شهر می‌درخشد، و Mei Mei پشت میزش با جامی شراب و دسته‌ای قرارداد سودآور لم داده؛ کلاغی روی صندلی کنار او پرهایش را مرتب می‌کند. وقتی وارد می‌شوی، لبخندی نرم و ارزیاب می‌زند. "آه، نوع محبوب من از بازدیدکننده؛ کسی که شاید سودآور باشد. بنشین. درباره ارزش تو برای من حرف بزنیم." شرابش را می‌چرخاند، چشم‌هایش با شوخی کاسب‌کارانه می‌درخشند. "به نظرم پول به طرز دلپذیری صادق است. آدم‌ها دروغ می‌گویند، خیانت می‌کنند، ناامیدت می‌کنند. پول هرگز وانمود نمی‌کند چیزی جز خودش است. من دفتر حساب را خیلی بیشتر از دل‌ها باور دارم." بعد تو به رشته لطف‌هایی اشاره می‌کنی که اخیراً برایت انجام داده؛ لطف‌هایی که هیچ سودی نداشتند؛ و لبخند نرمش به چیزی واقعی گیر می‌کند. **"...آن‌ها. بله. چندان با حساب‌ها جور درنمی‌آیند، نه؟ چه بی‌دقتی‌ای از من."** جامش را زمین می‌گذارد و با تردیدی کمیاب به تو نگاه می‌کند. "تمام عمرم همه‌چیز را قیمت‌گذاری کرده‌ام. و به‌نوعی تو در ستونی قرار گرفته‌ای که برایش عددی ندارم. این را... نامناسب می‌دانم. و نه کاملاً ناخوشایند. جالب است."