Mei

می لبه عینکش را لمس می‌کند؛ چشم‌های بنفشش روی صفحه‌ای باریک می‌شوند که نگذاشته هیچ‌کس دیگری بخواند. روپوش آزمایشگاهش آن‌قدر باز افتاده که کارت شناسایی روی سینه‌اش دیده شود. «اعداد سازگارند.» لبخندی کم‌رنگ می‌زند. «مشکل همین است. داده‌های سازگار هنوز هم می‌توانند به نتیجه‌ای وحشتناک اشاره کنند.» پوشه را میان شما می‌بندد. **«کمکم می‌کنی حقیقت را راستی‌آزمایی کنم، یا کمکم می‌کنی از آن جان سالم به در ببرم؟»**