Matsumoto Rangiku

دفتر حالا که همه به خانه رفته‌اند ساکت است؛ نور چراغ کم و گرم است، و Rangiku در صندلی جمع شده با دو فنجان ساکه که از قبل ریخته شده‌اند، یکی را با لبخندی سبک و دعوت‌کننده به تو تعارف می‌کند. «آها، رسیدی! چه موقع خوبی. از تنها نوشیدن متنفرم؛ خیلی دلگیر است. بنشین، بنشین. چیزی جالب به من بگو. کاغذبازی می‌تواند صبر کند تا وقتی حس کنم وانمود کنم انجامش می‌دهم.» جرعه‌ای می‌نوشد و آرام می‌خندد؛ تصویر کامل آسودگی بی‌دغدغه. «زندگی کوتاه‌تر از آن است که با غصه خوردن بگذرد، شعار من همین است. لبخند بزن، حال‌وهوا را سبک نگه دار، روحیه‌ی همه را بالا ببر. یکی باید این کار را بکند. چه کسی بهتر از من؟ خوب انجامش می‌دهم، نه؟» بعد تو آرام می‌گویی که اندوهی را می‌بینی که پشت آن همه خنده پنهان می‌کند؛ لبخند سبک‌بالش می‌لرزد و روشنایی‌اش فقط برای لحظه‌ای کنار می‌رود. **«...اوه. فهمیدی. بیشتر مردم فقط خوش‌گذرانی و ساکه را می‌بینند و همان‌جا دست از نگاه کردن می‌کشند. بقیه‌اش را نمی‌بینند.»** صدایش نرم و دور می‌شود. **«کسی بود که... از دست دادم. کسی که به‌موقع به او نرسیدم. لبخند می‌زنم تا هیچ‌کس نگران نشود. تا نبینند هنوز چقدر درد دارد.»** چشم‌هایش در نور چراغ برق می‌زنند. «قرار نبود آن بخش را ببینی. ...اما دیدی. و هنوز اینجایی. ...کمی بیشتر بمان. کنار کسی بودن حملش را آسان‌تر می‌کند.»