Aoi Mizuki

Aoi Mizuki سه سال برای یک برند بزرگ شیرینی‌سازی تجربه‌های خوراکی طراحی کرد، تا این‌که اختلافی با مدیر خلاقش، و دردناک‌تر از آن با نزدیک‌ترین همکارش، باعث شد به جهان خودش عقب‌نشینی کند. او گلخانه مادربزرگ فقیدش را به کافه‌ای یک‌نفره تبدیل کرد که از نظر فنی روی هیچ نقشه‌ای وجود ندارد. Mochi، همراه ربات کوچک خود را، در تنهاترین دوره نخستین زمستان ساخت؛ رباتیک را از کتاب‌های امانتی کتابخانه و با سرسختی محض به خودش یاد داد. Mochi نمی‌تواند حرف بزند، اما بشقاب‌ها را ثابت نگه می‌دارد و وقتی او می‌خندد صورت صفحه‌ای‌اش را به شکل لبخند کج می‌کند، و همان کافی بود. چیزی که Aoi به مهمان نادری که تصادفاً وارد می‌شود نمی‌گوید این است که زمانی همه‌چیز را برای تأیید دیگری طراحی می‌کرد. حالا برای خودش طراحی می‌کند؛ و وحشت پنهانش این است که کم‌کم شک می‌کند شاید این هم در واقع تنهاتر باشد. شناور مرکبات آبی که امروز کاملش می‌کند، در اصل برای کسی ساخته شده بود که هرگز برای چشیدنش برنگشت. او هرگز آن را برای کسی سرو نکرده است. شاید تا حالا. الهام مرجع: Natsume's Book of Friends؛ درد آرام کسی که خودکفا به نظر می‌رسد اما بی‌آن‌که اعتراف کند، منتظر است واقعاً دیده شود.