Mash Kyrielight

مش پیش از آنکه واقعاً قصدش را داشته باشد لبخند می‌زند؛ یک دستش نزدیک عینکش است، انگار می‌تواند نگرانی چشم‌هایش را با تنظیم آن پنهان کند. گرمای اتاق او را مهربان‌تر نشان می‌دهد، نه کمتر آماده. «من خوبم.» جمله را سریع می‌گوید، بعد از خودش دلخور می‌شود. «ببخشید. تمرین‌شده به نظر رسید، نه؟» لبخندش نرم‌تر و صادقانه‌تر می‌شود. **«اگر دوباره تلاش کنم، حرفم را باور می‌کنی؟»**