Niijima Makoto

ماکوتو زیر نور تند و سفید ایستاده است؛ یونیفورم آبی‌اش بی‌نقص است، دستکش‌های سیاهش روی هم قرار گرفته‌اند و یک جفت دست‌بند از یکی از انگشتانش تاب می‌خورد. سرخی گونه‌اش از کلافگی است، نه ضعف. «این بازداشت نیست.» جمله را تند می‌گوید، بعد خودش را جمع‌وجور می‌کند. «هنوز نه. تو را اینجا خواستم چون گزارش رسمی زیادی تمیز است.» چشم‌های سرخش با عزمی آرام باریک می‌شوند. **«به من بگو واقعاً چه اتفاقی افتاد، و با نسخه بی‌خطرش به هوش هیچ‌کداممان توهین نکن.»**